13.10.13









         
  "WITHOUT PROPOSITION..."
  The installation in Athens Art Gallery . 10 October- 9 November 2013










                                                                                             


























"WITHOUT PROPOSITION…"

 
Στην  εγκατάσταση του χώρου της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών.  
Χρησιμοποιώ κυρίως οικοδομικά υλικά, όπως  ηλεκτρικά καλώδια, σωλήνες ύδρευσης- άρδευσης,  αποχέτευσης κ.ά., επιχρωματισμένα κυρίως, άλλα επιχρυσωμένα, ενώ κάποια διατηρούν το βιομηχανικό τους χρώμα. Με την επιλογή των υλικών, την περίπλεξή τους  και με την ανάλογη τοποθέτησή τους στο χώρο, δημιουργώ έργα-μέρη μιας ενιαίας εγκατάστασης, που απαντούν  σε ζητήματα που με απασχολούν.

Ανάγκη μου, η επιστροφή στο έντονο χρώμα με ταυτόχρονο επαναπροσδιορισμό της σημασίας του. Επιλογή μου η μονοχρωμία στο έργο, που οδηγεί στον αποκλεισμό της συνηθισμένης χρωματικής πληρότητάς του. Η εγκατάσταση παρόλα αυτά, ειδομένη σαν σύνολο, δημιουργεί κάποια αίσθηση χρωματικής συν-πλήρωσης. Η μονοχρωμία όμως, μου δίνει τη δυνατότητα της έντασης και της επιλογής αυτού του συγκεκριμένου χρώματος και όχι άλλου. Το χρώμα που επιλέγω αποκτά έτσι τη δική του έννοια, που σε συνάρτηση με το υλικό και τη σύνθεση, συνομιλεί με τα υπόλοιπα έργα της εγκατάστασης.

Επίσης ανάγκη μου, η χρήση του απροόπτου και του παιχνιδιού. Εισάγω το Παιχνίδι - στοιχείο παρεξηγημένο και αποκλειστικά παραδομένο  στην παιδική ηλικία από το ενήλικο κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας- στη δουλειά μου για πρώτη φορά με εμφανή τρόπο.  Το αντιμετωπίζω ως χαλαρότητα, χιούμορ και ειρωνεία απέναντι στην  ελαφρότητα, στη σοβαροφάνεια που διακατέχει τις απόψεις και τις πράξεις μας.

To "WITHOUT PROPOSITION…" αφορά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον Εαυτό μας μέσα από την Ιστορία μας, τον Πολιτισμό μας, τα Πράγματα γενικότερα. Είναι η ματιά μου, πάνω στη σύγχρονη ματιά μας.

Η Πλατωνική θεώρηση των Πραγμάτων, βάση της σύγχρονης δυτικής σκέψης (παλαιότερη εγκατάστασή μου «ΧΑΟΣ-ΤΑΞΗ»,1996), έχει πια παραχωρήσει τη θέση της στην Κυνική θεώρηση των Πραγμάτων. Ο μόνιμα παρεξηγημένος Διογένης, μου φαίνεται τώρα ότι πλησιάζει καλύτερα από τον Πλάτωνα την ανθρώπινη φύση και όλες τις κοινωνικές της εκδηλώσεις.

Ο τίτλος της εγκατάστασης  "WITHOUT PROPOSITION…" και το πρώτο έργο της σειράς,  προέκυψε σαν παραλλαγή του τίτλου-έργου του Νίκου Κεσσανλή, "PROPOSITION POUR UNE NOUVELLE SCULPTURE GRECQUE "1964 (συμπτωματικά έτος γέννησής μου), έργο σημείο αναφοράς για μένα. Σαν συνέχεια (Παράδοση)- από το παρελθόν στο παρόν. Το μέλλον απλά δεν υφίσταται.

 Εκθέτω λοιπόν την δική μου Πρόταση, με τίτλο «Χωρίς Πρόταση…».
 
























-------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ex_pose: Νίκος Μακαρούνας, Without Proposition...



Με μικρές αλλά συμπυκνωμένες δόσεις χιούμορ, ειρωνείας, κυνισμού μα και μια παιδικότητα αφοπλιστική, μας υποδέχεται η εγκατάσταση “Without Proposition…” του Νίκου Μακαρούνα στην γκαλερί Αίθουσα Τέχνης Αθηνών.
Μια εγκατάσταση ζωντανός οργανισμός, που εξαπλώνεται στο χώρο και στο χρόνο – παροντικό και παρελθοντικό και συνίσταται από έργα που δύνανται να λειτουργούν με διπλή ιδιότητα, αφενός ως μέλη ενός οργανικού συνόλου και αφετέρου ως ανεξάρτητοι, αυτόνομοι οργανισμοί.

Τα υλικά των έργων, όπως εξηγεί ο Μακαρούνας, είναι υλικά οικοδομής, καλώδια, σωλήνες - άλλα επιχρωματισμένα άλλα όχι - τα οποία παραπέμπουν σε διαδικασίες οικοδομικής ανέγερσης, σε εργοτάξιο, μεταφορικά τουλάχιστον, γιατί στα χέρια του καλλιτέχνη και στα πλαίσια της εγκατάστασης μετουσιώνονται σε ιδεολογικά φορτισμένες, αυτόφωτες καλλιτεχνικές οντότητες.

Κυρίως μέσω των τίτλων αλλά και της φόρμας που δίνει στα έργα ο Μακαρούνας κάνει ευθείες αναφορές σε πνευματικούς πυλώνες της εθνικής μας ταυτότητας (είτε είναι η αρχαία ελληνική σκέψη, γραμματεία και τέχνη - στο έργο «Κίονας ο Κυνικός» - είτε η βυζαντινή, χριστιανική παράδοση - στο επιχρυσωμένο, σε σχήμα σταυρού «Χρυσό Μνημείο»), πυροδoτώντας στην παρούσα χρονική στιγμή της ελληνικής παραγματικότητας διεργασίες συλλογικής και ατομικής ενδοσκόπησης και αυτοκριτικής.

Η έκθεση/εγκατάσταση του Νίκου Μακαρούνα στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών ξαφνιάζει, προβληματίζει, κινητοποιεί... μα σε καμία περίπτωση δεν αποπειράται να υποδείξει λύσεις και διεξόδους. Όπως άλλωστε μας πληροφορεί και ο τίτλος της, είναι μία έκθεση “Without Proposition…”.



Ο Νίκος Μακαρούνας μίλησε στο Ex_pose και στην Ελένη Ζυμαράκη Τζώρτζη.


Η έκθεση Without Proposition που παρουσιάζεις στην γκαλερί Αίθουσα Τέχνης Αθηνών είναι στην ουσία μία in situ εγκατάσταση. Ποια θα είναι η τύχη του έργου μετά το κλείσιμο της έκθεσης και τι νιώθεις ότι θα μείνει τελικά από αυτό;

Είναι μία in situ εγκατάσταση αλλά ταυτόχρονα τα έργα-μέρη της μπορούν, νομίζω, να διατηρούν και την ανεξαρτησία τους από το σύνολο. Τα βλέπω σαν ένα σύμπαν με τους πλανήτες του και ο κάθε πλανήτης έχει τη δική του «εσωτερική» ζωή, όπως το εγώ μας και το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο υπάρχουμε.
Το τι θα γίνει το έργο μετά το κλείσιμο της έκθεσης δεν με απασχολεί - το μέλλον δεν υφίσταται, μεταφορικά προφανώς.  Η εγκατάσταση μπορεί να βρεθεί από την Τate Modern (ψευδαίσθηση που συντηρεί το καπιταλιστικό σύστημά και μας αρέσει να ζούμε με αυτήν) έως και τον πλησιέστερο κάδο σκουπιδιών, κατά προτίμηση κάδο ανακύκλωσης (ελάφρυνση των τύψεων της συνείδησής μας). Υπάρχουν βέβαια και ενδιάμεσες επιλογές.



Ποια ζητήματα σε απασχολούν και ποια η σχέση των υλικών που χρησιμοποιείς στη συγκεκριμένη εγκατάσταση με τα ζητήματα αυτά;

Σε αυτή τη δουλειά μου χρησιμοποίησα υλικά που συνηθίζουμε να βλέπουμε στο δομικό κομμάτι των κτιρίων, κυρίως σωλήνες αποχέτευσης, ύδρευσης κλπ. «Καθαρά» υλικά από δικές μου προηγούμενες αναγνώσεις της τέχνης, μου έδωσαν τη δυνατότητα να μιλήσω με έντονο τρόπο για μένα, για το έντονο παρόν που ζούμε. Επίσης για τον τρόπο που βλέπουμε στο παρόν μας, το παρελθόν μας, κυρίως στα έργα «Χρυσό Μνημείο» και «Κίονας ο Κυνικός».


Στο έργο σου «Κίονας ο Κυνικός» εισάγεις λες για πρώτη φορά με άμεσο τρόπο, το παιχνίδι στη δουλειά σου...

Για μένα σε αυτή τη δουλειά μου, αλλάζει η γωνία θέασης των πραγμάτων. Νεότερος ήμουνα περισσότερο Πλατωνικόςˑ στην πορεία επανεκτίμησα τους παρεξηγημένος στο πέρασμα του χρόνου Κυνικούς…
Το συγκεκριμένο έργο λοιπόν, ενεργοποιείται και ζωντανεύει με το πέρασμα του ανυποψίαστου θεατή. Σε συνδυασμό με το σχήμα του, θεωρώ ότι παράγει παιχνίδι-σχόλιο με σαφή κυνική-ειρωνική χροιά.



Τι πυροδοτεί τον κυνισμό και την ειρωνική διάθεση σε σχέση με "τον κίονα" - ένα χαρακτηριστικό δομικό στοιχείο της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής; είναι και ο τίτλος "Without Proposition..." που δίνεις στην έκθεση απόρροια αυτής της κυνικής - ειρωνικής διάθεσης;

Το έργο αυτό για μένα εκφράζει τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, όσον αφορά τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το παρελθόν μας και επί της ουσίας και το παρόν μας. Ως σύγχρονος Διογένης λοιπόν, αποφάσισα να πειράξω τα πράγματα, με ειρωνική διάθεση. Το παιχνίδι το θεώρησα/χρησιμοποίησα και σαν πρόταση-διαφυγή.
Αντίστοιχα έπαιξα και με τον τίτλο «Without  Proposition…» 2013, σε σχέση με το γνωστό τίτλο έργου του Νίκου Κεσσανλή, “PROPOSITION POUR UNE NOUVELLE SCULPTURE GRECQUE ”, 1964.
Συσχετισμός των τίτλων και ταυτόχρονα των έργων, σχεδόν μισό αιώνα μετά. Απάντηση μου και στο ερώτημα της φετινής Biennale «Και τώρα τι;».   Η πρότασή μου λοιπόν, του καλλιτέχνη (μιας και δεν είμαι πολιτικός με τη στενή έννοια), είναι η «Χωρίς Πρόταση…».


Τι θα πρέπει να γνωρίζει κάποιος που θα επισκεφθεί την έκθεση για εσένα και το έργο σου ώστε να εισπράξει όσα θέλεις να επικοινωνήσεις μέσω αυτού;

Τίποτα για μένα. Θα πρέπει να συνδιαλλαγεί άμεσα με το ίδιο το έργο και αυτό να έχει τη δύναμη να του μιλήσει. Αυτό θα σημαίνει ότι το έργο από μόνο του δικαιώνει την ύπαρξή του. Όσο βέβαια περισσότερο γνωρίζει κανείς την εικαστική γλώσσα, τόσο το καλύτερο. Άλλος τρόπος να επικοινωνήσει είναι με τη βοήθεια του υποσυνείδητου, όπως στα παιδιά, αρκεί να ξέρει να το εμπιστεύεται. Αλλιώς, θα πρέπει να βρεθώ στη δύσκολη θέση να χρησιμοποιήσω λόγο για τις εικόνες μου. Είμαι όμως «φύσει» εικονοπλάστης.



Πώς καταλαβαίνεις κάθε φορά ότι το έργο που υλοποιείς και παρουσιάζεις είναι «καλό», δηλαδή με ποια κριτήρια αξιολογείς τη δουλειά που εκθέτεις;

Μετά από εμπειρία χρόνων κατέληξα να χρησιμοποιώ τη δική μου ζυγαριά για να κρίνω τα έργα. Όταν αυτή βρίσκει την ισορροπία μεταξύ Λογικού και Υποσυνείδητου μέσα μου, τότε θεωρώ καλό το έργο. Επίσης κριτήριο είναι και το πέρασμα ικανού χρόνου από πάνω του. Καθορίζεται έτσι το αν αντέχει η εικόνα του μέσα μου ή ήταν ένας γρήγορος έρωτας και τίποτα παραπάνω.



Έχεις σπουδάσει μαθηματικά. Πώς επιδρά η μαθηματική γνώση και λογική στην καλλιτεχνική σου έκφραση και δημιουργία, στα μέσα που επιλέγεις;

 Με συνειδητούς και υποσυνείδητους τρόπους.
Ο «Κίονας της Απληστίας» μπορεί να ειδωθεί και σαν χαοτικές κινήσεις μέσα στο χωρόχρονο. Αντίστοιχα και άλλα έργα. Επίσης η διάταξη τους στην αίθουσα, σαν εγκατάσταση, νομίζω ακολουθεί μια Δομή-Λογική. Δηλαδή Μαθηματικά. Παρ’ όλα αυτά σε παλαιότερες δουλειές μου «Χάος-Τάξη» 1996, «Το Μαύρο Κουτί-Αβεβαιότητες» 2001, η επιρροή των Μαθηματικών είναι πιο άμεση. Ίσως πίστευα περισσότερο στην επιστήμη και στη λογική από ότι σήμερα.


Ποια είναι η αίσθηση που έχεις για τη σύγχρονη τέχνη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό; ποιος ο ρόλος της;

Η σύγχρονη τέχνη εξακολουθεί να παίζει τον ίδιο ρόλο που έπαιζε πάντα, όταν ήταν σύγχρονη και σε παλαιότερες εποχές. Η τότε σύγχρονη είναι τώρα του παρελθόντος. Παράγεται και προσλαμβάνεται από τους ανθρώπους για να επικοινωνήσουν και να αντιληφθούν τις υπόλοιπες διαστάσεις της ύπαρξης τους. Αυτές που δεν περιέχονται στην καθημερινότητά τους. Αυτός νομίζω είναι και ο κύριος λόγος που υπάρχει. Ο σύγχρονος καλλιτέχνης μιλάει για τα ίδια πράγματα με τους παλαιότερους. Αλλάζει όμως τη φόρμα του και τα υλικά του σε μια προσπάθεια αποκάλυψης και άλλων παραμέτρων-διαστάσεων. Τα καλά έργα τέχνης αυτό πετυχαίνουν. Έχουν ως αποτέλεσμα μικρές αλλαγές μέσα μας και κάνουν καλύτερη τη πνευματική μας ζωή, πράγμα που σήμερα δείχνει ξεχασμένο έως ανύπαρκτοˑ αλλά υπάρχει. Οι καλλιτέχνες καλούνται πρώτοι αυτοί να κάνουν τις αλλαγές, με το έργο τους. Απλά, η Τέχνη σαν ένα διευρυμένο σύνολο που δημιουργεί μόνη της τις εξισώσεις που την διέπουν, χωράει και απεριόριστη αυθαιρεσία. Γι’ αυτό και πάντα θέτουμε ερωτήματα λόγου χάρη για το πού πάει η σύγχρονη τέχνη και αν η παλαιότερη τέχνη είναι καλύτερη. Ο χρόνος και η τύχη τελικά πετάνε τα σκουπίδια από μέσα, ανάλογα και με το πώς θα διαβαστούν τα έργα από τις επόμενες, όμως, γενιές. Το «τώρα» είναι τόσο θολό και δύσκολο στην αξιολόγησή του.

Ποιος καλλιτέχνης ή έργο νιώθεις πως έχει/ουν επιδράσει καθοριστικά στη δουλειά σου και με ποιο τρόπο;

Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι ένας. Πολλοί και διάφοροι, στο πέρασμα του χρόνου. Δεν ξεχνώ, το σοκ-δέος που ένοιωσα στην αίθουσα με έργα του Rembrandt στο Λούβρο. Την ίδια περίοδο, την εντύπωση-συγκίνηση που μου δημιούργησαν κάποια έργα του Βoltansky. Τα ασπρόμαυρα έργα του Τέτση και η ελευθερία και χρωματικότητα του Παπαλουκά, του Νίκου Λύτρα. Το έργο του Τάσου Χριστάκη, με τον μεγάλο καμένο κορμό. Πρόχειρα μου έρχονται στη μνήμη και έργα συνοδοιπόρων μου, όπως η εγκατάσταση του Ν. Χαραλαμπίδη στη διπλωματική του στην ΑΣΚΤ.  Οι διάφανες Ά-τοπες Πόλεις του Κρίτωνα Παπαδόπουλου. Αν προσπαθήσω λίγο περισσότερο θα θυμηθώ και πολλά άλλα. Θέλω να πω ότι με έχουν επηρεάσει έργα  παλαιότερων και πολλών σύγχρονων, πολύ καλών, ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Καλή ζωγραφική, καλές εγκαταστάσεις, καλή εικαστική τέχνη που γεννιέται έξω από τον τόπο μας, αλλά και στον τόπο μας. Δυστυχώς εδώ, το σύγχρονο-το παρόν και το κοντινό παρελθόν δεν καταγράφεται από κανέναν για τις επόμενες γενιές και μένει απλά στην μνήμη όσων τότε είδαν αυτά τα έργα, αλλά αυτό προφανώς δεν αρκεί. Τι παραδίδουμε στις επόμενες γενεές; Ποιοι σοβαροί Ιστορικοί της Τέχνης έχουν αναλάβει αυτό το έργο;


Αυτήν την περίοδο της ζωής σου νιώθεις...

Αυτή τη περίοδο νιώθω ότι πρέπει να είμαστε ακόμα περισσότερο δημιουργικοί  σε πείσμα των καιρών, της αδιαφορίας, της αποχαύνωσης, της μετριότητας. Σε πείσμα της Κρίσης. Έτσι κι αλλιώς σε πνευματική κρίση ήμασταν πάντα. Μόνο έτσι μπορούμε να διαφυλάξουμε  την τροφή της πνευματικής μας ζωής, δηλαδή το όνειρο και τη ποίηση, που μετασχηματίζουν την καθημερινότητά μας. Και φυσικά προτείνω, να ξαναβρούμε το παιχνίδι…


Νίκος Μακαρούνας, “Without Proposition…”                           
Αίθουσα Τέχνης Αθηνών
Διάρκεια έκθεσης: 10 Οκτωβρίου – 9 Νοεμβρίου 2013
http://makarounas.blogspot.gr

 Ελένη Ζυμαράκη Τζώρτζη


11.8.13


ISLETS ,        Part two : 3 YELLOW IN 23 BLACK

ΝΗΣΙΔΕΣ ,    Δεύτερο μέρος3ΚΙΤΡΙΝΑ ΣΕ 23ΜΑΥΡΑ



Το έργο προέκυψε ως εξής:
Στην εξωτερική γωνία των πέτρινων τοίχων του κτίσματος, σκέφτηκα να τοποθετήσω πάνω της, ώστε να εξέχουν προς τον διερχόμενο, πολλά μαύρα γάντια.
Καθώς έβαζα όλο και περισσότερα, πέρασε η γιαγιά του νεαρού ιδιοκτήτη του χώρου.
Η Γιαγιά τα κοιτάζει με έντονο ύφος και αμέσως μετά λέει "του Φόβου είναι!!!".
Φοβούμενος λοιπόν και εγώ να μην την τρομάζω στο καθημερινό της πέρασμα από εκεί, τοποθέτησα ανάμεσα στα
 μαύρα γάντια και 3 κίτρινα.
O τελευταίος σχολιασμός της Γιαγιάς ήταν "Έτσι καλύτερα!" .
Kαι το άφησα έτσι!










30.7.13

 ISLETS-  In situ Installation



«ΝΗΣΙΔΕΣ»  ένα project μόλις σε 10 μέρες ,από τη σύλληψη έως τη παρουσίαση του.
 Σε τέσσερα μέρη-εγκαταστάσεις, στον ανοιχτό χώρο δίπλα και μέσα στη θάλασσα:
α) ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΝΗΣΙΔΕΣ
β) ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΦΩΤΟΣ
γ) 3 ΚΙΤΡΙΝΑ ΣΕ 23 ΜΑΥΡΑ-ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ
δ) ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟΠΑΤΟΥ

Αντιμετωπίζοντας την πρόκληση να σταθούν τα Έργα στον ανοιχτό φυσικό, μαγευτικό χώρο της παραλίας στα 2Λισκάρια της Λέρου.  Χωρίς να εξαφανιστούν δίπλα στο μεγαλύτερο καλλιτέχνη την ίδια τη Φύση ,με σεβασμό σε αυτήν όπως επιβάλλεται και ταυτόχρονα προσπαθώντας να διατηρήσουν-δικαιώσουν την ύπαρξη-πρότασή τους.
                                                                                                     Λέρος, Ιούλιος 2013






RED ISLETS

 " ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΝΗΣΙΔΕΣ"Πρώτο μέρος

































1.6.13









ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ- ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 2009
FEAR ANATOMY-INSTALLATION 2009












ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

ΣΧΗΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ- ΠΛΑΣΤΙΚΟ(ΠΑΧΟΥΣ 3mm) ΜΕ ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΜΑΥΡΟΥ ΒΕΛΟΥΔΟΥ.

ΑΝΙΣΟΫΨΗΣ ΑΙΩΡΗΣΗ- ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ ΜΕ ΔΙΑΦΑΝΟ ΝΑΙΛΟΝ ΝΗΜΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ- ΣΕ ΜΙΚΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ- ΔIAΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΒΛΗΤΕΣ.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ «ΦΟΒΟ» ΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΖΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ.
ΞΥΠΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΒΙΩΜΑΤΑ.
ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ MASS MEDIA ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΣ
ΜΕ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΚΟΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΌ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΛΕΓΧΟ ΜΑΣ.

ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο «ΦΟΒΟΣ»;
ΑΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ «ΦΟΒΟ» ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ;
                    



Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ «10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ» -ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ- ΑΘΗΝΑ - ΓΕΝΑΡΗΣ 2009

                                                                           

                                                                                                        



13.5.13







ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΤΙΡΙΟ -RED BUILDING




















αλουμίνιο βαμμένο κόκκινο (210εκ. Χ 150εκ. Χ120εκ )
aluminium in red (210cm X 150cm)









Τύπωμα σε φωτογραφικό χαρτί 150εκ Χ 80εκ 
Digital Print 150cm X 80cm

2.4.13

Τέχνη και Mαθηματικά-2 Art and Mathematics -2

 

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ- ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ   (επιλογή έργων)

THE BLACK BOX - UNCERTAINTIES   (selection of works)

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

                    ατελές τετράγωνο  (0,80μ-etalbond)   incomplete square  (0,80m- etalbond)

 

 

 

 

 

 

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ    -PLACEMENTS    

 

 


















Ατελής πανσέληνος (1μ-εταλμπόντ)
Incomplete fool moon  (1m- etalbond)

 

 

                                      

                                                          Kόσμος(1,80μ-εταλμπόντ)   -    Cosmos  (1,80m- etalbond)

 

 

 

 

  

 

 

 

  Αυτοπορτρέτο (50Χ70εκ-εταλμπόν)   -Self-portret (50Χ70cm- etalbond)


 

 

 

 

ΡΙΨΕΙΣ-CASTING

 

 

 

 

 

 

 

                                           

                                                                                      Σκορπιός-   ρίψη     Scorpio- casting


 

 

 

 

                                    πουλί  (0,60m- εταλμπόντ)        Bird  (0.60m- etalbond)

                                                                                                             

 


ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ    -  VIRTUAL PLACEMENTS

 

 

            Περιπατητής στην Tate Gallery  ,φωτεινό κουτί 70X50εκ  - The Walker in Tate Gallery,  light box 70X40cm

 

 

 

 

 

 

 

 

Aνθρωπομετρίες   -φωτεινό κουτί 70X50εκ   

 Human Measurements -light box 70X40cm

                                                                              

 

 

 


 

 

 

Tοίχος -φωτεινό κουτί 70X50εκ     Wall -light box 70X50cm

 

 

 


                                     

                                                                 



 ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ  - ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ   ΤΗΝ  ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ  ΧΑΟΣ-ΤΑΞΗ  Η  ΕΝΝΟΙΑ  ΤΩΝ  ΜΟΝΑΔΩΝ (ΜΕΡΩΝ)  ΠΟΥ  ΑΠΑΡΤΙΖΟΥΝ  ΕΝΑ  ΣΥΝΟΛΟ (ΟΛΟΝ)  ΜΕ  ΔΙΑΚΑΤΕΙΧΕ  ΑΚΟΜΑ.
ΟΤΑΝ  ΞΕΚΙΝΗΣΑ  ΝΑ  ΔΟΥΛΕΥΩ  ΜΕ  ΜΙΚΡΑ  ΜΑΥΡΑ  ΚΟΜΜΑΤΙΑ  ΠΟΥ  ΣΥΝΕΘΕΤΑΝ  ΕΙΚΟΝΕΣ  ΣΤΟ  ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ  ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΟ  ΒΙΒΛΙΟ  ΤΟΥ  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ  Ι.ΠΡΙΚΟΖΙΝ  «ΤΟ  ΤΕΛΟΣ  ΤΗΣ  ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ».
Ο  ΤΙΤΛΟΣ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΣΚΕΠΤΙΚΟ  ΤΗΣ  ΔΟΥΛΕΙΑΣ  ΤΟΥ  ΤΑΙΡΙΑΖΑΝ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ  ΜΟΥ  ΣΚΕΨΗ.

ΕΦΤΙΑΞΑ  ΛΟΙΠΟΝ  ΕΝΑ  ΜΑΥΡΟ  ΚΟΥΤΙ  ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ  ΠΟΛΛΑ  ΛΕΠΤΑ  ΜΑΥΡΑ  ΚΟΜΜΑΤΙΑ  ΣΕ  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ  ΜΕΓΕΘΗ  ΚΑΙ  ΣΧΗΜΑΤΑ.
ΤΟ  ΚΟΥΤΙ  ΘΑ  ΑΠΟΤΕΛΕΙ  ΤΗ  ΜΗΤΡΑ  ΑΠΟ  ΟΠΟΥ  ΟΙ  ΜΑΥΡΕΣ  ΜΟΝΑΔΕΣ
ΘΑ  ΕΞΟΡΜΟΥΝ  ΚΑΘΕ  ΦΟΡΑ  ΣΤΗ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ  ΜΙΑΣ  ΝΕΑΣ  ΕΙΚΟΝΑΣ.
Η  ΕΙΚΟΝΑ  ΕΙΝΑΙ  ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΟΡΙΣΜΟ  ΤΗΣ  ΜΙΑ  ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΟΤΑΝ  ΣΥΝΘΕΤΕΤΑΙ  ΟΜΩΣ  ΑΠΟ  ΠΟΛΛΑ  ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ  ΜΕΡΗ  ΚΑΤΙ  ΣΑΝ  ΠΑΖΛ  ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ  ΜΕΣΑ  ΤΗΣ  ΤΗΝ  ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ.
ΕΙΝΑΙ  ΠΙΟ  ΕΝΤΟΝΗ  ΕΤΣΙ  Η  ΑΙΣΘΗΣΗ  ΟΤΙ  ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ  ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ  ΤΩΝ  ΜΕΡΩΝ  ΤΗΣ  ΘΑ ΤΗΝ  ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΕΙ  ΔΙΝΟΝΤΑΣ  ΜΙΑ  ΝΕΑ  ΕΙΚΟΝΑ.
ΤΑ  ΜΕΡΗ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ  ΤΟ  ΟΛΟΝ  ΣΕ  ΜΙΑ  ΛΕΠΤΗ  ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ  ΜΕΤΑΞΥ  ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ  ΚΑΙ  ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΥ.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ  ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ  ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ   ΣΕ  ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ  ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ  ΚΑΙ   ΧΩΡΟ  ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ-ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ  ΘΑ  ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΑΠΟΡΡΟΦΗΘΕΙ  ΑΠΟ  ΤΑ  ΜΑΥΡΑ  ΚΟΜΜΑΤΙΑ  ΜΟΥ. «ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ»

ΑΡΧΙΚΑ  ΤΑ  ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ  ΜΑΖΙ  ΜΟΥ  ΚΑΙ  ΣΥΝΕΘΕΤΑ  ΤΗΣ  ΕΙΚΟΝΕΣ  ΕΠΙΤΟΠΟΥ. 
ΤΟΠΟΙ  ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ  ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟΙ  ΚΕΝΤΡΙΖΑΝ  ΤΟ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ  ΜΟΥ.
ΣΤΟΥΣ  ΔΕΛΦΟΥΣ  ΤΟ  «ΛΟΥΛΟΥΔΙ»  ΣΤΗ  ΔΗΛΟ  «Ο  ΣΚΟΡΠΙΟΣ»  ΕΓΙΝΑΝ  ΕΠΙ  ΤΟΠΟΥ.  «ΡΙΨΕΙΣ»
ΕΦΗΜΕΡΑ  ΕΡΓΑ  ΠΟΥ  ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ  ΠΗΡΑ  ΜΑΖΙ  ΜΟΥ  ΤΗΝ  ΕΙΚΟΝΑ  ΤΟΥΣ 
ΣΕ  ΜΙΑ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. 
ΚΑΤΟΠΙΝ  ΤΗΝ  ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΟΥΣΑ  ΣΤΟΝ  Η.Υ  ΠΟΥ  ΜΟΛΙΣ  ΕΙΧΑ  ΑΓΟΡΑΣΕΙ.
ΑΛΛΑ  ΟΜΩΣ  ΑΝ  ΑΥΤΟ  ΠΟΥ  ΕΜΕΝΕ  ΣΑΝ  ΑΠΟΔΕΙΞΗ  ΤΟΥ  ΕΡΓΟΥ  ΜΟΥ
ΔΕΝ  ΗΤΑΝ  ΠΑΡΑ  ΜΟΝΟ  ΑΥΤΗ  Η  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 
ΠΟΙΑ  Η  ΔΙΑΦΟΡΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  ΝΑ  ΔΡΑΣΩ  ΕΙΚΟΝΙΚΑ  ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ
 ΣΤΟΝ  ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ  ΜΟΥ;   

ΟΔΗΓΗΘΗΚΑ  ΕΤΣΙ  ΚΑΙ  ΣΕ  «ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ  ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ» 
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ  ΨΗΦΙΑΚΟΥΣ  ΧΩΡΟΥΣ  ΑΠΟ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ  ΧΩΡΩΝ 
ΣΤΟΥΣ  ΟΠΟΙΟΥΣ  ΘΑ  ΜΠΟΡΟΥΣΑ  ΝΑ  ΔΡΑΣΩ  ΧΩΡΙΣ  ΝΑ  ΕΧΩ  ΚΑΝ 
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ  ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙ.
ΤΑ  ΕΡΓΑ  ΜΟΥ  ΘΑ  ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ  ΤΩΡΑ  ΝΑ  ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΟΥΝ 
ΧΩΡΙΣ  ΝΑ  ΖΗΤΗΣΩ  ΤΗΝ  ΑΔΕΙΑ  ΚΑΝΕΝΟΣ  ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ  ΚΑΙ  ΣΕ  ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ  ΜΕΡΟΣ  ΤΟΥ  ΚΟΣΜΟΥ  ΘΑ  ΗΘΕΛΑ.
ΜΕ  ΤΗ  ΜΟΝΗ  ΔΙΑΦΟΡΑ  ΟΤΙ  ΑΥΤΟ ΘΑ  ΕΙΝΑΙ  ΜΙΑ  ΕΙΚΟΝΙΚΗ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 
ΚΑΙ  ΟΧΙ  ΜΙΑ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΚΑΠΟΥ  ΣΕ  ΑΥΤΗ  ΤΗΝ  ΑΣΤΑΘΗ  ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ  ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ  ΚΑΙ Η  ΘΕΣΗ  ΤΟΥ  ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ;     (2001)   


THE BLACK BOX - UNCERTAINTIES

Completing the installation of CHAOS ORDER, the concept of units (parts) which constitute a whole still persisted in my mind.

When I started working with little black pieces that composed images on white background, I heard about the book “ The End of Certainty” by the world-renowned scientist Ilya Prigogine.

The title and the concept of his work suited my conjectural thought.

I therefore constructed a black box that consists of lots of black items in different shapes and sizes. The box is the “womb” from which the black units emerge for the creation of a new image every time.


The image is in itself a certainty. However, as it is composed of lots of smaller parts, just like a jigsaw puzzle, the image contains in itself an uncertainty. Thus, one feels intensely that a new image will emerge from even the slightest movement and readjustment of its parts.

The parts create a whole and stand in balance between the concrete and the abstract.

Likewise, any surface in any dimension and space, interior or exterior, will be absorbed by my black units.


Initially, I used to carry them with me and compose images in-situ.

Places charged with energy aroused my interest. In Delphi the “Flower” and on Delos island the “ Scorpio” were made in-situ. Ephemeral works only to exist as an image in a photo upon my leaving the place. Then this photo was filed on my PC . But since the only thing remaining as proof of my work was nothing more and nothing less than a photograph, a new question arose in my mind:

What difference would it make if I had created these images solely on my computer?


So this train of thought led me to virtual installations; by making use of virtual spaces taken from photographs of real places, I could act without even being there.

My works could now be installed anywhere in the world without having to ask for a special permit. The only difference would be that my work would be part of a virtual reality and not an actual one.


Besides, isn’t it somewhere in this wavering balance that the artist should place himself?
(2001)